ขณะที่ผมนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลเซนต์หลุยส์นั้นคุณหมอได้ปิดป้ายประกาศไว้หน้าห้องผมว่า ห้ามเยี่ยว เอ้ยไม่ใช่ ห้ามเยี่ยมฉะนั้นในแต่ละวันก็มีเพียงคุณหมอและนางพยายม เอ้ยผิดๆ นางพยาบาลเท่านั้นที่จะเข้ามาพูดแต่ไม่ได้คุยกับผมกล่าวคือเพียงแต่มาพูดถามอาการและพูดสั่งให้ผมทำโน่นทำนี่กินยานั่นกินยานี่เท่านั้นแล้วก็ออกไป
แต่ก็มีสตรีท่านหนึ่งซึ่งสามารถจะเข้านอกออกในห้องผู้ป่วยทุกห้องได้โดยไม่ต้องขออนุญาตคุณหมอแต่อย่างใดสตรีท่านนั้นคือ"มาเซอร์"ผู้ทำหน้าที่เยี่ยมเยียนให้กำลังใจอยู่ในโรงพยาบาลนั่นเอง
ทุกๆ วันท่านจะเข้ามาเยี่ยมเยียนผมเอาหนังสือศรัทธา(เตรียมเผชิญความตายTOT)มาให้อ่านมาชวนคุยอย่างสม่ำเสมอโดยส่วนตัวแล้วผมไม่เคยรู้จักท่านท่านก็ไม่รู้จักผมซ้ำร้ายจนบัดนี้ผมก็ยังไม่ทราบเลยว่าท่านชื่ออะไร
อยู่มาวันหนึ่งท่านก็มาชวนผมคุยตามปกติบังเอิญวันนั้นผมอาการไม่ค่อยดีค่อนข้างจะหนักด้วยเมื่อเป็นเช่นนั้นมาเซอร์อาวุโสท่านนี้ก็พยายามพูดให้กำลังใจผมอย่างดีที่สุดแต่คำพูดของท่านกลับทำให้ผมคิดมากที่สุดเหมือนกันท่านพูดว่า
"คุณพ่อพระรักคุณพ่อมากนะถึงให้ทรมารแบบนี้
ก็เหมือนกับคุณพ่อบุญเลิศธาราฉัตรนั่นแหละ
ท่านเป็นพระสงฆ์ที่ดีมากทำงานเพื่อคนตกทุกข์โดยเฉพาะ
พระเป็นเจ้าจึงให้ท่านได้เจ็บไข้ก่อนตายไงล่ะ
เพื่อจะได้ไม่ต้องตกในไฟชำระขึ้นสวรรค์โดยตรงเลย"-- --"เอาหล่ะสินี่หมายฟามว่าตูใกล้ตายแล้วหรือเนี่ยะเสียดายจังอายุยังเอ๊าะอยู่เลย
แต่ที่สนใจกว่านั้นคือมาเซอร์ผู้ศรัทธาท่านนี้เชื่อว่า"การทรมาน"ในโลกนี้ช่วยให้หลุดพ้นจากไฟชำระได้นี่จึงเป็นแรงจูงใจให้ผมคิดว่าน่าจะเขียนหนังสือเรื่องการทรมารดีไหม
ประกอบกับผมเป็นโรคประหลาด(เพ็มพิกัส)ที่ในประเทศไทยไม่มีใครเคยเป็นเลยและนางพยาบาลที่ดูแลผมก็ได้พูดเล่นๆ ว่า"คุณพ่อน่าจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับโรคนี้เอาไว้นะคนอื่นจะได้รู้บ้างผมก็นั่งคิดดูอีกทีก็เห็นดีด้วยว่าน่าจะเล่าถึงประสบการณ์ที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนเอาไว้บ้างเพื่อจะได้เป็นประโยชน์ต่อบางคนที่อาจจะแจ็คพ็อตตามผม
นี่จึงเป็นที่มาของฟิคเรื่องนี้
"เพ็มพิกัสไฟชำระในโลกนี้"
ขอบคุณทุกคน นะครับที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้
~~Hamano~~
edit @ 2005/07/28 18:46:09
edit @ 2005/07/28 20:19:43
edit @ 2005/08/08 18:30:19
แต่ก็มีสตรีท่านหนึ่งซึ่งสามารถจะเข้านอกออกในห้องผู้ป่วยทุกห้องได้โดยไม่ต้องขออนุญาตคุณหมอแต่อย่างใดสตรีท่านนั้นคือ"มาเซอร์"ผู้ทำหน้าที่เยี่ยมเยียนให้กำลังใจอยู่ในโรงพยาบาลนั่นเอง
ทุกๆ วันท่านจะเข้ามาเยี่ยมเยียนผมเอาหนังสือศรัทธา(เตรียมเผชิญความตายTOT)มาให้อ่านมาชวนคุยอย่างสม่ำเสมอโดยส่วนตัวแล้วผมไม่เคยรู้จักท่านท่านก็ไม่รู้จักผมซ้ำร้ายจนบัดนี้ผมก็ยังไม่ทราบเลยว่าท่านชื่ออะไร
อยู่มาวันหนึ่งท่านก็มาชวนผมคุยตามปกติบังเอิญวันนั้นผมอาการไม่ค่อยดีค่อนข้างจะหนักด้วยเมื่อเป็นเช่นนั้นมาเซอร์อาวุโสท่านนี้ก็พยายามพูดให้กำลังใจผมอย่างดีที่สุดแต่คำพูดของท่านกลับทำให้ผมคิดมากที่สุดเหมือนกันท่านพูดว่า
"คุณพ่อพระรักคุณพ่อมากนะถึงให้ทรมารแบบนี้
ก็เหมือนกับคุณพ่อบุญเลิศธาราฉัตรนั่นแหละ
ท่านเป็นพระสงฆ์ที่ดีมากทำงานเพื่อคนตกทุกข์โดยเฉพาะ
พระเป็นเจ้าจึงให้ท่านได้เจ็บไข้ก่อนตายไงล่ะ
เพื่อจะได้ไม่ต้องตกในไฟชำระขึ้นสวรรค์โดยตรงเลย"-- --"เอาหล่ะสินี่หมายฟามว่าตูใกล้ตายแล้วหรือเนี่ยะเสียดายจังอายุยังเอ๊าะอยู่เลย
แต่ที่สนใจกว่านั้นคือมาเซอร์ผู้ศรัทธาท่านนี้เชื่อว่า"การทรมาน"ในโลกนี้ช่วยให้หลุดพ้นจากไฟชำระได้นี่จึงเป็นแรงจูงใจให้ผมคิดว่าน่าจะเขียนหนังสือเรื่องการทรมารดีไหม
ประกอบกับผมเป็นโรคประหลาด(เพ็มพิกัส)ที่ในประเทศไทยไม่มีใครเคยเป็นเลยและนางพยาบาลที่ดูแลผมก็ได้พูดเล่นๆ ว่า"คุณพ่อน่าจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับโรคนี้เอาไว้นะคนอื่นจะได้รู้บ้างผมก็นั่งคิดดูอีกทีก็เห็นดีด้วยว่าน่าจะเล่าถึงประสบการณ์ที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนเอาไว้บ้างเพื่อจะได้เป็นประโยชน์ต่อบางคนที่อาจจะแจ็คพ็อตตามผม
นี่จึงเป็นที่มาของฟิคเรื่องนี้
"เพ็มพิกัสไฟชำระในโลกนี้"
ขอบคุณทุกคน นะครับที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้
~~Hamano~~
edit @ 2005/07/28 18:46:09
edit @ 2005/07/28 20:19:43
edit @ 2005/08/08 18:30:19
